Shkarkimi i Aleksandar Rankoviqit në vitin 1966 nisi një epokë reformash në Jugosllavi, veçanërisht në Kosovë, ku represioni i tij ishte thellësisht i ndjeshëm. Në shtator 1966, Sesioni i 6-të i Komitetit Qendror të Lidhjes së Komunistëve të Serbisë, nën kryesimin e Dobrivoje Bobi Radosavleviq, shqyrtoi nivelin e represionit në Kosovë. Dëshmitë dramatike të anëtarëve të KQ-së nga Kosova, përfshirë shqiptarë dhe serbë, zbuluan tortura mesjetare dhe vdekje, kryesisht ndaj intelektualëve shqiptarë.
Kjo seancë shënoi fillimin e ndryshimeve rrënjësore në politikën ndaj Kosovës, duke çuar në ndjekjen penale të katër shefave të policisë në Mitrovicë, Pejë, Prizren. Reformimi kushtetues dhe decentralizimi i shërbimeve të sigurisë, përfshirë UDB-në, nisi me amendamentet e vitit 1967. Në vitin 1968, autonomia e Kosovës u zgjerua ndjeshëm, duke ndryshuar edhe emrin zyrtar nga Krahina Autonome e Kosovës dhe Metohisë në Krahina Socialiste Autonome e Kosovës.
Udhëheqja reformiste e Serbisë, me Marko Nikeziqin dhe Latinka Peroviqin në krye nga fundi i vitit 1968, ngriti seriozisht mundësinë që Kosova të bëhej republika e shtatë. Pavarësisht këtyre propozimeve, Tito e ndali këtë hap, duke u frikësuar nga humbja e kontrollit dhe shembja e federalizmit jugosllav. Ai besonte se struktura ekzistuese me gjashtë republika dhe dy krahina ishte e mjaftueshme.
Amendamentet kushtetuese të viteve 1971 dhe Kushtetuta e 1974-s, megjithatë, zgjeruan ndjeshëm kompetencat e krahinave dhe i dhanë Kosovës një status të vetëqeverisjes së gjerë. Këto ndryshime siguruan që Kosova të mos ishte më vetëm çështje e Serbisë, por përgjegjësia të ndahej mes Serbisë dhe federatës. Debatet për statusin e Kosovës shfaqën ndasitë, ku Fadil Hoxha kërkonte shtetësi për Kosovën, ndërsa Draža Markoviq, kryetar i Kuvendit të Serbisë, kundërshtonte ashpër. Megjithatë, Komisioni Kushtetues Federativ, nën drejtimin e Milentije Popoviqit, shpesh vendoste në favor të krahinave.
Periudha nga viti 1966 deri në 1981 shënoi një zhvillim të paprecedentë për Kosovën, por vdekja e Titos më 1980 dhe ngjarjet e vitit 1981 ndryshuan dramatikisht kursin, duke kthyer dhunën dhe shtypjen. Ky zhvillim u parapri nga rezistenca e nacionalistëve serbë ndaj reformave kushtetuese, të cilat i shihnin si dobësim të Serbisë. Figura si Dobrica Qosiq dhe Draža Markoviq mbetën kundërshtarë të ashpër të autonomisë së Kosovës, duke hapur rrugën për rehabilitimin e ideve të Rankoviqit dhe centralizmin e Sllobodan Millosheviqit, i cili shfrytëzoi Ushtrinë Popullore Jugosllave (APJ), tashmë të serbizuar, si instrument për dominim dhe shpërbërjen e Jugosllavisë.