Prej rreth 36 vitesh, shoqëria shqiptare ka zhvilluar dy botë paralele: atë të establishmentit politik dhe atë të qytetarëve të thjeshtë. Këto dy botë ndajnë të njëjtën gjuhë dhe shtet, por jetojnë me përditshmëri krejtësisht të ndryshme, duke u takuar vetëm në ditën e votimeve.
Njëra botë përbëhet nga klasa politike, e cila ka ndërtuar një sistem sigurie dhe privilegjesh. Ajo gëzon prona, paga të larta, akses në vendimmarrje, shërbime cilësore shëndetësore në klinika europiane, udhëtime të shpeshta, pushime elitare dhe mundësi të shumta për fëmijët që studiojnë në universitete prestigjioze jashtë vendit. Ky standard jetese shkëputet ndjeshëm nga ai i qytetarëve.
Bota tjetër përfshin familjet që përballen me vështirësi financiare çdo fund muaji, të rinjtë që studiojnë me sakrifica por s'janë të sigurt për të ardhmen, prindërit që punojnë dy vende pune, dhe pensionistët që zgjedhin mes ilaçeve dhe ushqimit. Shumë profesionistë e shohin emigrimin si zgjidhjen e vetme, pasi nuk gjejnë hapësira merite në vendin e tyre. Familjet rrallëherë bëjnë pushime, çiftet e reja s'mund të mendojnë për blerjen e banesës dhe prindërit e konsiderojnë luks edhe një kurs për fëmijët.
Ndërsa Shqipëria ka përparuar me investime dhe zhvillim infrastrukturor, zhvillimi nuk matet vetëm me shifra ekonomike, por me dinjitetin e qytetarit mesatar. Mungesa e besimit se merita dhe ndershmëria hapin rrugë ka krijuar një krizë të thellë besimi social. Kjo bindje se mundësitë nuk shpërndahen në mënyrë të barabartë dhe se politika jeton në një univers tjetër, ka shndërruar zhgënjimin individual në një fenomen shoqëror, duke nxitur frustrimin vit pas viti.
Nëse ekzistenca e këtyre dy botëve paralele vazhdon, rrezikohet jo vetëm polarizimi politik, por humbja e besimit të një pjese gjithnjë e më të madhe të shoqërisë se e ardhmja mund të ndërtohet në Shqipëri. Kjo prek kontratën sociale që mban bashkë një shoqëri, pasi shtetet qëndrojnë mbi besimin e qytetarëve në drejtësi, meritokraci dhe mundësi të barabarta.