Faik Konica i shkroi At Pashko Gjadrit një letër në prill të vitit 1906, ku diskutonte rëndësinë e bashkimit të shqiptarëve dhe ndikimin e revistës “Albania”. Konica e vlerësonte “Albanian” si një shkollë të vërtetë për gjuhën dhe interesat kombëtare. Ai shpresonte që revista të përhapte ndikimin e saj, veçanërisht në Shkodër, jo vetëm mes katolikëve, por edhe te zotërinj të tjerë, me bindjen se kjo do të çonte në përmirësimin e gjendjes së Shqipërisë përmes paqes dhe mirësisë, jo luftës.
Gjadri, një figurë e rëndësishme meshtare, i ishte drejtuar më parë Konicës me shqetësim për gjendjen e vendit. Ai shprehu dëshirën që shqiptarët të bashkoheshin si në kohën e Skënderbeut, duke theksuar se armiku i Shqipërisë përpiqej t’i mbante ata të ndarë. Përgjigjja e Konicës u fokusua në problemin e mungesës së unitetit: ai vërente se shqiptarët kërkonin të urdhëronin, por askush nuk dëshironte të bindej. Ai e konsideronte këtë “prirje anarkike” si pengesë për çdo përparim. Konica theksoi domosdoshmërinë e luftës për bashkim dhe mirëkuptim.
At Pashko Gjadri (1877-1954) ishte një meshtar jezuit i njohur për atdhetarizmin dhe veprimtarinë e tij të gjerë. Ai zotëronte pesë gjuhë dhe punoi si profesor në Seminarin Papnor dhe Kolegjin Saverian. Gjadri kishte një aktivitet të pasur misionar në malsitë shqiptare, duke ndihmuar në faljen e gjaqeve dhe duke ofruar ndihma bamirësie. Ai ishte bashkëpunëtor i revistës “Albania” para se të përballej me persekutimin dhe burgosjen gjatë periudhës komuniste, ku dhe vdiq pak pas lirimit nga burgu.