Në kulturën aktuale, bashkëpunimi i mirëfilltë mes rapsodëve dhe shkrimtarëve mungon shpesh. Kjo sjellje ndikon negativisht në cilësinë e krijimtarisë, duke prodhuar vargje pa kuptim ose të kënduara gabimisht. Rapsodët tradicionalë, ndonëse analfabetë, shquheshin për memorizimin e saktë të teksteve dhe kujdesin ndaj përmbajtjes, shpesh duke përmirësuar këngët bazuar në kritikat e rrethit shoqëror.
Shekuj më parë, rapsodët kreshnikë ishin të rrallë dhe krijonin vargje ndërsa këndonin, pa pagesë. Kjo praktikë garantonte një nivel të lartë artistik. Me fillimin e këndimit me pagesë, cilësia ra, duke çuar në humbjen e bukurisë dhe përmbajtjes origjinale të vargut.
Sot, shpesh vërehen gabime thelbësore në interpretimin dhe kuptimin e teksteve të lashta. Rapsodë të caktuar këndojnë fjalë gabimisht për vite, si p.sh. zëvendësimi i “muranë” me “moral” apo “teli i Shqipnisë” me “teli i sharkisë”. Kjo mungesë e kritikës konstruktive dhe refuzimi i korrigjimit thellon problemin.
Nevojitet një bashkëpunim i ngushtë, ku ata që zotërojnë zërin dhe talentin për të kënduar, punojnë me ata që zotërojnë artin e të shkruarit. Kjo do të ndihmonte në rritjen e cilësisë së krijimtarisë kulturore dhe nxitjen e bashkëpunimeve të tjera, të domosdoshme për fushën e kulturës.