Më 2 korrik 1990, 114 delegatë të Kuvendit të Kosovës shpallën Deklaratën Kushtetuese, pavarësisht masave të shtetrrethimit dhe bllokimit të ndërtesës së Kuvendit. Ngjarja shënon pikënisjen e rrugës drejt shtetësisë së Kosovës, pas heqjes së autonomisë më 23 mars 1989 nga autoritetet serbe.
Ushtruesja e detyrës së Presidentes, Albulena Haxhiu, e cilësoi deklaratën si akt vetëvendosjeje politike. Ajo theksoi se Deklarata e vendosi Kosovën si njësi të pavarur dhe të barabartë në kuadër të konfederatës jugosllave, duke refuzuar amendamentet serbe të vitit 1989.
Kryeministri në detyrë, Albin Kurti, e quajti 2 Korrikun ditë historike. Ai theksoi se “Republika e Parë” e vitit 1990 ishte themeli për Republikën e Kosovës si shtet i pavarur në vitin 2008. Ai vlerësoi angazhimin dhe sakrificën e brezave të mëparshëm.
Nënkryetari i Kuvendit të asaj kohe, Ilaz Ramajli, një nga votuesit e Deklaratës, deklaroi se ky akt nuk ishte vetëm juridik. Ai përmendi rezistencën gjithëpopullore, sakrificën e UÇK-së dhe mbështetjen ndërkombëtare, veçanërisht të SHBA-së, si hallka të pandashme të historisë së lirisë. Ramajli theksoi rëndësinë e njohjes së kësaj historie nga brezat e rinj.
Deklarata Kushtetuese, e përbërë nga pesë pika, e shpalli Kosovën njësi të barabartë me republikat e tjera të Jugosllavisë. Dy muaj më vonë, u miratua Kushtetuta e Kaçanikut, një tjetër hap thelbësor drejt krijimit të strukturës juridike të shtetit të Kosovës.