Kjo deklaratë shënoi një moment kritik pas suprimimit të autonomisë së Kosovës më 23 mars 1989 nga Serbia. Ajo synonte krijimin e një kuadri të ri politik për Kosovën si njësi federale brenda ish-Jugosllavisë. Për shkak të bllokimit fizik të Kuvendit, delegatët e mbajtën mbledhjen në platonë para objektit, të mbështetur nga qytetarët.
Deklarata Kushtetuese përbëhej nga pesë pika kryesore. Ajo shprehte qëndrimin kushtetues burimor të popullsisë së Kosovës dhe të Kuvendit si akt i vetëvendosjes politike brenda Jugosllavisë. Deklarata e shpallte Kosovën njësi të barabartë në Jugosllavi, duke theksuar respektimin e vullnetit të njerëzve dhe kolektiviteteve kombëtare.
Pika e tretë konfirmonte Kosovën si bashkësi politiko-kushtetuese të qytetarëve dhe kombësive të barabarta. Shqiptarët, si shumicë dhe ndër popujt më numerikë në Jugosllavi, së bashku me serbët e të tjerët në Kosovë, konsideroheshin popull-komb. Deklarata, po ashtu, theksonte mbështetjen e marrëdhënieve kushtetuese në Kushtetutën në fuqi të Jugosllavisë, duke anuluar vendimin e 23 marsit 1989 mbi amendamentet e Kushtetutës së Serbisë.
Në fund, Kuvendi i Kosovës u zotua të komunikonte publikisht me këtë emërtim dhe ta quante bashkësinë shoqërore-politike vetëm si Kosovë, deri në nxjerrjen e Kushtetutës së re. Vetëm dy muaj pas kësaj deklarate, u miratua Kushtetuta e Kaçanikut, duke shënuar hapa të tjerë drejt strukturës juridike të Kosovës. Pas këtyre akteve, delegatët u përballën me persekutime, arrestime dhe shpërngulje.