Fëmijët shpesh përdorin sjelljen si mjet kryesor komunikimi përpara se të shprehin me fjalë ndjenjat. Kjo është normale, pasi fjalori emocional i fëmijëve zhvillohet ngadalë. Shumë nga nevojat e tyre thelbësore shprehen në mënyrë të heshtur dhe tërthorazi.
Kur një fëmijë kthehet i mërzitur, prindërit shpesh ofrojnë zgjidhje. Megjithatë, fëmijët fillimisht kërkojnë të dëgjohen dhe të kuptohen, jo thjesht këshilla. Të ndihesh i kuptuar është më qetësuese sesa udhëzimet. Momentet e vogla, si pyetjet për ditën apo të qeshurat gjatë darkës, ndërtojnë siguri emocionale më shumë se gjestet e mëdha.
Sjellja e keqe, si shpërthimet e zemërimit apo mosbindja, nuk tregon gjithmonë një fëmijë problematik. Ajo mund të jetë një shenjë urie, lodhjeje, xhelozie, ankthi apo zhgënjimi. Prindërit duhet të shohin përtej sjelljes për të zbuluar ndjenjën themelore.
Krahasimet me fëmijët e tjerë, si “shiko sa mirë studion kushëriri yt”, mund të dëmtojnë vetëbesimin e fëmijës, duke i dhënë mesazhin se nuk është mjaftueshëm i mirë. Inkujorimi ndërton vetëbesimin, ndërsa krahasimet e gërryejnë atë.
Fëmijët e vërejnë kur prindërit nuk i dëgjojnë me vëmendje të plotë. Edhe dhjetë minuta vëmendje e pandarë vlen më shumë se orë të tëra në të njëjtën dhomë me shpërqendrime. Ndonjëherë, edhe kur fëmijët duken se të largojnë, ata kanë më shumë nevojë për praninë dhe ngushëllimin e prindit, veçanërisht gjatë adoleshencës.