Qeveria iraniane dhe mbështetësit e saj po përdorin imazhe të reja, duke shfaqur gra pa mbulesë, për të ndërtuar një imazh uniteti kombëtar. Kjo iniciativë vjen pas periudhave të protestave të dhunshme, konfliktit dhe një krize ekonomike në thellim. Qëllimi është të bashkohen mbështetësit dhe kritikët e regjimit përballë perceptimit të kërcënimeve të jashtme, pas sulmeve të Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit në shkurt.
Video dhe foto të shpërndara nga media pro-qeveritare tregojnë gra, dikur të identifikuara si kundërshtare të regjimit, duke shprehur admirim për forcat iraniane. Një prej tyre, me flokë të lëshuar, deklaroi se nuk e mbështeste Republikën Islamike, por filloi të admironte Gardat Revolucionare dhe Basijët pas luftimeve me ushtritë e huaja. Shfaqja e grave pa shami në publik, dikur simbol i sfidës, konsiderohet tani një shenjë e pajtimit kombëtar nga disa komentatorë pro-qeveritarë.
Megjithëse mbajtja e shamisë mbetet kërkesë ligjore, me dënime si 74 goditje me kamxhik për këngëtaren Parastoo Ahmadi, shumë gra shkelin hapur këtë rregull. Omid Memarian, analist për Iranin në DAWN, thekson se linjat politike dhe shoqërore kanë ndryshuar pas konfliktit, duke bërë që mbështetësit e regjimit të jenë të gatshëm të anashkalojnë dallimet me ata që qëndrojnë në anën e tyre kundër luftës.
Kritikët, si një banore e Teheranit e quajtur Maryam, shprehin dyshime mbi sinqeritetin e kësaj strategjie, duke e quajtur atë hipokrizi. Ata kujtojnë vdekjen e Mahsa Aminit në vitin 2022, e cila ndërroi jetë në paraburgim pasi u ndalua për veshje të papërshtatshme, çka nxiti lëvizjen “Gratë, Jeta, Liria”. Studimet nga Shima Tadris, një studiuese e lëvizjeve të të drejtave të grave iraniane, sugjerojnë se këto veprime synojnë të demoralizojnë protestuesit dhe të japin mesazhin se gjithnjë e më shumë njerëz po bashkohen me qeverinë.
Ndarja e thellë shoqërore, me opozitën e ndarë mes mbështetësve të një lufte të udhëhequr nga SHBA dhe kundërshtarëve të saj, si dhe ndarjet brenda vetë mbështetësve të qeverisë, mbeten sfida madhore. Ndërsa disa iranianë ndiejnë krenari kolektive për mbijetesën gjatë luftës, aktivistët shprehin shqetësimin se shteti mund të bëhet sërish i ashpër sapo të ulet kërcënimi i luftës.