Fëmijët shpesh mbyllen kur prindërit reagojnë gabimisht ndaj rrëfimeve të tyre. Ndërtimi i besimit kërkon biseda të përditshme dhe reagime të qeta, jo gjeste madhështore apo mësime të rrepta.
Një nga gabimet kryesore është kthimi i çdo bisede në një leksion. Fëmijët kërkojnë të dëgjohen, jo zgjidhje të menjëhershme. Një leksion i gjatë mbi përgjegjësinë mund t'i bëjë ata të lidhin sinqeritetin me një përvojë të pakëndshme, duke i heshtur në të ardhmen.
Zemërimi pas një rrëfimi gjithashtu pengon komunikimin. Kur një fëmijë pranon një gabim dhe përballet me britma, ai mëson se sinqeriteti sjell pasoja të pakëndshme. Një bisedë e qetë ofron më shumë hapësirë për të mësuar sesa një reagim i nxehtë.
Minimizimi i ndjenjave të fëmijëve me fraza si "Po e ekzagjeron" ose "Nuk ke pse je i trishtuar" mund të dëmtojë. Ajo që për një të rritur duket e parëndësishme, për fëmijën mund të jetë shumë e rëndësishme. Njohja e ndjenjave të tyre, edhe pa rënë dakord, tregon mirëkuptim.
Krahasimi i fëmijës me të tjerët, si vëllezërit e motrat ose shokët, ka efekt të kundërt. Kjo dëmton vetëvlerësimin dhe i shtyn fëmijët t'i fshehin problemet për të shmangur krahasimet. Fokusi duhet të jetë te përparimi personal.
Ndërprerjet e shpeshta gjatë bisedës e bëjnë fëmijën të ndiejë se nuk po dëgjohet. Durimi dhe dëgjimi i plotë tregojnë se mendimi i tyre është i rëndësishëm.
Përdorimi i gabimeve të kaluara të rrëfyera gjatë debateve dëmton thellë besimin. Fëmija mund të konkludojë se ndershmëria do t'i kthehet kundër tij. Fëmijët hapen më lehtë kur e dinë se momentet e cenueshmërisë do të ruhen dhe nuk do të përdoren si armë kritike në të ardhmen.