Dokumentari, sipas autorëve, nuk paraqet akuza, por deklarata të figurave publike nga Serbia, të cilat rrëzojnë mite të ndërtuara ndër vite. Një temë kryesore është vlerësimi i luftërave të viteve ’90, duke argumentuar se Serbia nuk arriti objektivat politike në Slloveni, Kroaci, Bosnjë e Hercegovinë dhe Kosovë. Qytetarë serbë të intervistuar pranojnë se vendi nuk fitoi asnjërën prej luftërave. Një qytetar në debat televiziv deklaron se politika e “Serbisë së Madhe” dështoi dhe se Serbia humbi luftërat.
Shkrimtarja serbe, Biljana Srbljanoviq, deklaron se Serbia e humbi luftën në Kosovë dhe duhet ta pranojë realitetin. Ajo thekson nevojën për një pushtet përgjegjës që të pranojë pavarësinë e Kosovës dhe të sigurojë të drejta të barabarta për qytetarët e saj. Debati duhet të përfshijë realitetin politik dhe institucional në terren, jo vetëm interpretimet kushtetuese.
Dokumentari trajton edhe statusin e Republikës Srpska. Profesori Ivan Videnoviq i Universitetit të Beogradit deklaron se Republika Srpska ekziston vetëm brenda Bosnjë e Hercegovinës dhe në bazë të Marrëveshjes së Dejtonit. Ai argumenton se një shtet i pavarur i Republikës Srpska nuk mund të ekzistojë, pasi entiteti u krijua si rezultat i pastrimit etnik dhe gjenocidit. Përpjekjet për shkëputje nuk kanë bazë në rendin ndërkombëtar.
Ngjarjet në Srebrenicë të korrikut 1995 diskutohen gjerësisht. Në një debat, theksohet se gjykatat ndërkombëtare e kanë cilësuar Srebrenicën si gjenocid. Politikani serb Nenad Çanak deklaron se gjenocidi nuk u krye nga populli serb, por nga formacione ushtarake specifike, duke theksuar elemente të gjenocidit dhe duke mos kolektivizuar përgjegjësinë. Dokumentari përmend edhe Memorandumin e SANU-së të vitit 1986, si nxitës të narrativës së rrezikimit serb dhe bazë për mobilizimin politik. Dokumentari mbyllet me mesazhin se e vërteta historike, pavarësisht sa e vështirë mund të jetë, pret të thuhet.