Mexhiti shprehet se arti nuk mund të shihet thjesht si i lirë apo i kushtëzuar, por si një hapësirë ku liria ekziston, ndërsa realizimi i saj varet nga funksionimi i sistemit kulturor. Qasja në mbështetje institucionale dhe projekte nuk është gjithmonë e njëtrajtshme, duke krijuar përshtypjen se jo çdo artist ka të njëjtat mundësi. Faktorë të tjerë përveç vlerës artistike mund të ndikojnë në përzgjedhje, ndaj arti shqiptar në Maqedoninë e Veriut vuan nga mungesa e një sistemi plotësisht të hapur dhe të barabartë.
Ai thekson se pas tridhjetë vitesh krijimtari, liria artistike është një proces i vazhdueshëm, që lidhet me qëndrueshmërinë e artistit ndaj vetes dhe krijimtarisë. Liria është aftësia për të ruajtur një gjuhë personale krijuese përballë kohës, rrethanave dhe pritshmërive. Heshtja apo injorimi shihen si sfida të përkohshme, jo si faktorë përcaktues të vlerës së artit.
Sipas Mexhitit, Fakulteti i Arteve Figurative në Universitetin e Tetovës ka krijuar një kuadër akademik të fortë, duke nxjerrë studentë me potencial. Megjithatë, diploma nuk është fundi, por fillimi i formimit artistik. Arti zhvillohet më pas, përmes punës individuale dhe kontaktit me realitetin.
Piktori shton se ndonëse ekzistojnë forma mbështetjeje institucionale, shpesh mungon një vizion i qartë dhe afatgjatë për t'i lidhur ato në një strategji të qëndrueshme. Kjo fragmentarizëm krijon ndjesinë e një sistemi të pakordinuar, ku barra bie mbi artistët. Monumentet, sipas tij, shpesh përdoren për ceremoni dhe politikë ditore, ndërsa vlera e tyre qëndron në jetën që vazhdojnë të kenë në hapësirë dhe kujtesë.
Mexhiti do ta pikturonte gjendjen kulturore me dritë dhe errësirë, duke pasqyruar energjinë krijuese dhe mungesën e mbështetjes së qëndrueshme. Ai i bën thirrje ministrit të Kulturës të kuptojë se arti nuk është dekor i momentit, por kujtesë e një shoqërie dhe shtyllë e identitetit kulturor.