Veprat letrare të kësaj periudhe ishin të ndikuar nga konfrontimet reale mes Sigurimit të Shtetit Shqiptar dhe agjenturave të huaja. Agjenturat rekrutonin individë shqiptarë të pakënaqur me regjimin komunist, si ish-kulakë, të shkolluar jashtë vendit, apo ata që pushteti u kishte marrë gjithçka. Agjenturat e Bllokut Lindor (KGB, Stasi), ato perëndimore (ShBA, Britania e Madhe) dhe fqinjet (UDB, Asfalia greke) u përmendën si shembuj.
Romanet me agjenturë paraqisnin hetuesin dhe punonjësin e Sigurimit si protagonistë, krahas partizanit, punëtorit apo kooperativistit. Autorë si Fatmir Gjata, Nuçi Tira, Mark Dodani e Neshat Tozaj, ky i fundit punonjës i Ministrisë së Punëve të Brendshme (MPB), shkruan vepra të tilla. MPB-ja mbështeti këtë lloj letërsie, duke u dhënë autorëve qasje në dosjet sekrete të Sigurimit. Disa nga këto romane u kthyerën edhe në skenarë filmash nga Kinostudioja “Shqipëria e Re” dhe Televizioni Shqiptar.
Romane si “Agjenti 333” nga Dhimitër Karaguni, “E fshehta e paqetës Porti” nga Stavri Madhi, “Kurthi i gjelbër” nga Hasan M. Petrela, “Këneta” nga Fatmir Gjata, dhe “Pas ngjarjes në rrugë” nga Fatmir Mborja, trajtuan këtë tematikë. Këto vepra tregonin agjentët si njerëz të pamoralshëm e dinakë, që synonin rrëzimin e pushtetit, ndërsa punonjësit e Sigurimit si heronj të vendit, vigjilentë dhe të gatshëm për sakrifica. Populli shpesh portretizohej si bashkëpunëtori kryesor i Sigurimit.
Metodat e agjentëve përfshinin kode, pseudonime, parulla të fshehta, dhe mjete të ndryshme si filma të fshehur në kuti bonbonesh apo mesazhe të shkruara me solucion. Personazhet femra agjente, shpesh me origjinë të huaj ose me formim perëndimor, përshkruheshin si të pamoralshme dhe manipuluese, duke përdorur joshjen për të nxjerrë informacione. Këto personazhe vendoseshin në kontrast me figurën e gruas shqiptare punëtore dhe të ndershme.