Shumë aftësi dikur thelbësore për zhvillimin e pavarësisë dhe përgjegjësisë së fëmijëve po shfaqen gjithnjë e më rrallë në edukimin familjar. Që nga vitet 1990, me avancimin e teknologjisë dhe ndryshimet sociale, prindërit kanë ndryshuar qasjen e tyre ndaj aftësive praktike.
Shkrimi i dorës dhe kaligrafia po humbasin rëndësinë. Përdorimi i kompjuterave dhe telefonave inteligjentë ka zëvendësuar shkrimin tradicional, duke e bërë më të rrallë zhvillimin e shkrimit të bukur dhe të lexueshëm. Edhe aftësia e qepjes, dikur e zakonshme për rregullimin e veshjeve, po zbehet, pasi tendenca është zëvendësimi i rrobave në vend të riparimit.
Gatimi, një aftësi e rëndësishme jetësore, po mësohet më pak në shtëpi, pavarësisht mungesës së lëndëve të tilla në shkolla. Po ashtu, edukimi financiar bazë, si menaxhimi i parave apo hapja e një llogarie bankare, shpesh nuk trajtohet në familje, duke lënë boshllëqe në njohuritë e fëmijëve.
Metodat analoge të kërkimit, si përdorimi i librave dhe enciklopedive, janë zëvendësuar nga interneti. Kjo ka ndikuar në aftësitë e durimit dhe zgjidhjes së problemeve pa mbështetje dixhitale. Për më tepër, punët shtëpiake dhe kujdesi për oborrin, si kositja e lëndinës apo pastrimi i borës, dikur pjesë e rregullt e jetës së fëmijëve, tani janë më të rralla. Këto detyra zhvillonin disiplinën, përgjegjësinë dhe etikën e punës.