Për palestinezët e shpërngulur, tatreez nuk është thjesht një zanat; ai është një urë lidhëse me trashëgiminë dhe atdheun. Samar Kabouli, 48 vjeç, e lindur në Liban nga prindër refugjatë palestinezë, nisi ta praktikojë këtë art që në adoleshencë për të siguruar të ardhura. Për të, çdo fije e qëndisur krijon një lidhje të fortë me identitetin e saj palestinez dhe me tokën nga e cila prindërit e saj u larguan në vitin 1948, ngjarje e njohur si Nakba.
Tatreez-i, i përcjellë brez pas brezi kryesisht nga gratë, përfshin motive të frymëzuara nga mjedisi dhe besimet lokale. Këto motive rrëfejnë histori dhe dokumentojnë praninë palestineze në fshatra dhe qytete të ndryshme, duke shërbyer si një dëshmi kulturore. Maha Saca, drejtoreshë e Qendrës së Trashëgimisë Palestineze në Betlehem, thekson se fustanet tradicionale të qëndisura, të njohura si “thobe”, shkruajnë historinë e popullit.
Që nga viti 2021, tatreez është pjesë e Listës Përfaqësuese të Trashëgimisë Kulturore Jomateriale të Njerëzimit të UNESCO-s. Ky njohje ndërkombëtare, bashkë me ngjarjet aktuale në Gaza, ka thelluar angazhimin për dokumentimin dhe promovimin e këtij arti.
Pas shpërthimit të luftës në Gaza, disa artizanë e kanë përdorur tatreez-in për të mbledhur fonde dhe për të tërhequr vëmendjen ndaj vuajtjeve të palestinezëve. Ali Jaafar, menaxher i Shoqatës Inaash në Liban, konfirmon rritjen e kërkesave për motive të lidhura me Gazën. Kjo organizatë mbështet gratë palestineze në kampet e refugjatëve, duke u ofruar atyre të ardhura përmes tatreez-it, ndërkohë që ruan dhe promovon trashëgiminë kulturore.
Stilistja Hama Hinnawi ka përdorur tatreez-in me fije të zeza mbi pëlhurë të zezë, si simbol zie dhe dokumentimi të ngjarjeve në Gaza. Ajo gjithashtu krijon motive të reja që përshkruajnë skena të konfliktit. Për shumë, si Hinnawi dhe Barkawi, tatreez do të thotë shtëpi, identitet, krenari dhe një mënyrë për të treguar historinë që të mos harrohet.