Gjuhëtarët dhe shkrimtarët ndajnë mendime mbi ndikimin e Modeleve të Mëdha Gjuhësore (LLM) në letërsi dhe media. Edhe pse IA trajnohet mbi shkrimin njerëzor, dallimi mes tyre bëhet gjithnjë e më sfidues. Claire Hardaker, profesoreshë e gjuhësisë forenzike, thekson se testet e identifikimit të teksteve të krijuara nga IA kanë një saktësi mesatare prej vetëm 60%.
Karakteristika si klishetë, përdorimi i vijave ndarëse apo “rregulli i treshes” shpesh konsiderohen shenja dalluese të IA-së. Megjithatë, këto elemente janë prezente edhe në shkrimin njerëzor. Dyshimet për përdorimin e IA-së kanë sjellë tërheqje librash nga botimi dhe ankesa të shtuara në organizatat mediatike, ndonëse detektorët e IA-së shpesh japin rezultate të pasigurta. Për shembull, detektori “Pangram”, pavarësisht efikasitetit të tij, mund të mashtrohet.
IA po transformon gjuhën duke rrafshuar diversitetin, siç vërehet në homgjenizimin e anglishtes drejt një standardi anglo-amerikan. Fjalë të caktuara si “delve” dhe “boast” kanë parë një rritje të përdorimit pas publikimit të ChatGPT-së. Megjithatë, Stockwell, profesor i gjuhësisë letrare, thekson se IA-ja shkëlqen në nivelet bazë gjuhësore, por ka vështirësi në krijimin e narrativave bindëse dhe origjinale, të cilat kërkojnë ndjesi njerëzore dhe eksperiencë të trupëzuar në botë. Shkrimtarja Jennifer Egan ka zgjedhur të izolohet nga kjo teknologji, ndërsa Jeanette Winterson e konsideron IA-në thjesht si një mjet.
Ankthi rreth IA-së lidhet me frikën e depërtimit në vetëdije dhe humbjen e asaj që na bën unikë si qenie njerëzore. Aftësia për të inovuar dhe për të thyer normat, e nxitur nga përvojat njerëzore dhe emocionet, mbetet dallimi kryesor i shkrimit njerëzor nga ai i gjeneruar nga makinat, të cilat mbeten retrospektive në natyrën e tyre.